نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 16:50

بعد از تو دیگر شعر گفتن با یاد تو مرا راضی نمی کند دیگر خاطراتت مرا سیری نمی دهد و دیگر خیال با تو بودن آرامم نمی کند من تو را می خواهم خودت را وجودت را که سر شار از غرور و محبت است کسی را می خواهم که دستان پر ز مهرش در سرمایی ترین زمستانهای تنهایی گرما بخش دستانم بود من وجود کسی را خواهانم که سخنانش برف یخ زده دلم را ذوب کرد و در آن چشمه زیستن را روانه ساخت آری !!!!!! من کسی را می طلبم که چگونه زیستن را به من آموخت و چگونه انتخاب کردن را.........

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 16:51

ديگر برای اشک چشمی تر ندارم .. حتی سلام صبح را باور ندارم . من جلوه هاي عشق را پرواز دادم. اما ندانستم که خود یک پر ندارم . اکنون که تاریکی تو را از خاطرم برد . دیدم که شب ها سایه ای بر سر ندارم. من از نگاهت سینه را پر کرده بودم . اکنون طلوع عشق را در ندارم. هرگز گل احساس را پر پر نکردم. زیرا در این منزل گلی دیگر ندارم. در خاطرات دل ؛ نگاهت جاودانی ست. جز شعر چشمان تو ؛ در دفتر ندارم ...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 16:53

ما که با تو سر دشمنی نداشتیم چرا رفتی؟ ما که با بودن تو دنیا رو داشتیم چرا رفتی؟ هر دلی یاری داره دل و دلداری داره برای این دل تنها هنوزم راهی داره ما که عاشق شدیم و دل به تو بستیم چرا رفتی؟ ما که پروانه شدیم دور تو گشتیم چرا رفتی؟

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 16:56

آن سيه دست سيه دل که تو را چون گلی با ريشه از زمين دل من کند و ربود نيمی از روح مرا با خود برد نشد اين خاک به هم ريخته هموار هنوز ساقه ای بودم پيچيده بر آن قامت مهر ناتوان...نازک...ترد تند بادی برخاست تکيه گاهم افتاد برگ هايم پژمرد..

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 17:0

اگر روزي مردم ، تابوتم را سياه کنيد تا همه بدانند سياه بخت بودم ؛ بر رويه سينه ام تکه يخي بگذاريد تا به جايه معشوقم برايم گريه کند ... چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند چشم انتظار معشوقم بودم ... و آخر اينکه دستانم را ببنديد تا همه بدانند خواستم ولي نتوانستم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 17:4

کنار رود نشستم و گریستم باشد که اشک هایم تا دور دست ها جاری شود تا عشقم هرگز نداند که روزی به خاطر او گریستم ... ////همه ذرات جان پيوسته با دوست همه انديشه ام انديشه اوست نمي بينم به غير از دوست اينجا خدابا اين منم يا اوست اينجا ؟؟؟؟ //// تو نيستي كه ببيني دل رميده من بجز تو ياد همه چيز را رهاكرده است غروب هاي غريب در اين رواق نياز پرنده ساكت و غمگين ستاره بيمار است دو چشم خسته من در اين اميد عبث دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است تو نيستي كه ببيني

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 17:9

تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است طنين شعر تو مگاه تو درترانه من تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد نسيم روح تو در باغ بي جوانه من چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد به روي لوح سپهر ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگر هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير به چشم همزدني ميان آن همه صورت ترا شناخته ام به خواب مي ماند !!! ///

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 17:19

(( یادش بخیررررررررر )) کاش تو مال من بودی کاش قلب تو مال من بود کاش دستات تو دستام بود کاش نفس های گرمت کنارم بود کاش تو مال من بودی اگه مال من بودی...اگه مال من بودی برات از آسمون ستاره می چندم اگه مال من بودی سایه به سایه با تو بودم آخ اگه مال من بودی دیگه از خدا چیزی نمی خواستم اگه مال من بودی فردا مال من بود نمیدونم شاید تو هم داری به همین فکرمیکنی! اگه داری به این فکر می کنی بخند! اگر هم به این فکر نمی کنی بازم بخند !

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است

نويسنده: مسافر

جمعه، 18 آذر 1384، ساعت 17:27

بي مروت گريه ام را ديد و رفت اشک در چشمان من حلقه زده عاقبت به عشق من خنديد و رفت عاشقي هاي من را باور نکرد شاخه ي سبز دلم را چيد و رفت او گل سرخي به من بخشيد و رفت........................... و من ........................ می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه ی خویش به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه ی خویش می برم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه ی امید محال می برم زنه به گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصاللللللللللللللللللللللللللللللللللللللل

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است