کاغذ های طلایی

توهم زده ایم! بد جور...

golden-papers — Sat, 23 Jun 2007 09:12:50 GMT

سلام!

نیست یک مدته نبودم اینجا هم گر و غبار گرفته شدیدا. حالا این خیلی مهم نیست.

بماند!

سر صبحی داشتم می رفتم دفتر نشریه یک نگاه تو ی آینه به خودم کردم و گفتم :

- عرفان ! کجای کار این دنیایی؟!

...

اندر عجب قصه تلخ یک حکایت موندم. ماجرای دست نوازی جناب خاتمی.

حالا به اصل خبرش کاری ندارم. قصه چی بود و اینهاش ماند. اما عجب به موقع این قصه ازدواج موقت راه افتاد. نگو خبرهایی بوده و ما بی خبر!

برای بعضی ها که بد نمی شه. مصافحه ها قانونی می شه دیگه. ان شاء الله که همه یک دقیه قبل صیغه محرمیت خوانده بودند. ما چه کاره ایم!شاد هم توهم زده ایم! بد جور!

...

رفته بودم دنبال چاپ کتابم. خیلی برایم تلخ بود. یک دختر بچه را دیدم به اصرار از مادرش لوازم آرایشی می خواست. و مادرش می گفت نه. برای تو مناسب نیست. می گفت: چرا؟ می گفت : دخترم این چیزها برای خانمهای خوب نیست. گفت: پس چرا معلممان استفاده می کنه؟ مگه خودت نگفتی معلممان خانم خوبیه؟...

و این کشمکش بین مادر و دختر همچنان ادامه داشت. یک نگاه به کتابی که قرار بود چاپ کنم انداختم و به خودم گفتم: عرفان کجای کار این دنیایی؟ داری برای کی کتاب چاپ می کنی؟ یعنی به نظرت اثر گذاری تو بیشتر یا رنگ و لعاب معلم؟!...

اندر عجب...

golden-papers — Thu, 04 Jan 2007 11:58:05 GMT

دعای فرج

معرفت کجاست؟ نمی دانم؟

golden-papers — Mon, 27 Nov 2006 10:25:53 GMT

می خواهم در اینجا را تخته کنم ولی سردبیر نمی گذاره. هرچی بهش می گویم بابا من بریدم. اون بهم نارو زد با من بد تا کرد فرصت نداد بهش ثابت کنم که کی هستم و منظورم چیه. بی معرفت به پدرش دروغ گفت اگه خواهرش طرف من را نمی گرفت الا معلوم نبود من چه حالی داشتم. هر چند الان هم معلوم نیست...

به زودی روز دفاعمه. نمی دانم ولی دلم می خواهد یک بار دیگه ببینمش هرچند این مدت مدام میرفتم حوالی کلاسش. باید خجالت را کنار بگذارم و بروم با مریم خواهرش حرف بزنم. باید حرف دلم را بزنم اما قول دادم چه کار کنم؟ شما بگویید چه کار کنم؟

شغل من یعنی...

golden-papers — Sat, 21 Oct 2006 06:21:28 GMT

دوستان سلام. یک چیزی هست که باید واضح توضیح بدهم. من توی دفتر نشریه خیال کار می کنم. خیال یک گاهنامه است. معمولا جلدش از کاغذ کاهی است و صحات داخلش از جنس پارچه حریر. شاید دیده باشیدش. شاید هم نه. من آنجا مسئول صفحه "از دل نوشته ها" هستم. مخاطبین ما خیلی هستند اما خیلی ما را دوست ندارند. چرا؟ حوب ما وقتشان را می گیریم بدون فایده البته به ظاهر. این نظر شخص منه. معمولا می کنیم کارهایی را که باید بکنیم. چند روز پیش خانم رهگذر را دیدم. خیلی گرفته بود. ازش علت را پرسیدم یک جواب خنده دار داد. بگویم؟

رهگذر می گوید بگویم. به من گفت چون پنج هفته است این نشیه را ورق نزده, قاه قاه خندیدم و یکی بهش دادم. الان مشغوله. دیشب هم سردبیر به من گفت: آقا عرفان, بدجوری شدی بهانه ها. پرسیدم چطور؟ گفت: ماجرا سر نوشته های تو است و نقاشی.

بگذریم. مدتی تنبل شدم و نیستم. نه تنبل که نه, گرفتار. اما الان حرف دارم با شما. صفحه اول این شماره نشریه خیال از حریر ارغوانی و کبود است. صفحه را اختصاص دادیم به فریاد یک مدیر جوان. یک دختر جوان که از بازی تلخی که باهاش شده بود آه کشید.

... فریاد زد از ته دل و گفت که مردی در محل کارش که او مدیر بود و آن مرد رییس کل همه مدیر های آن مرکز و همچون پدرش پیدا شد و ادعای کمک به او را کرد اما بعد از اینکه دل این خانم جوان را تنها گیر آورد درخواست کثیفی ازش داشت. آن خانم به حد مرگ گریه کرد و از خدا مرگ خودش را خواست. ولی بعد خدا را شکر کرد که تن به خواسته ی کثیف او نداده و پاکدامن و عفیف باقی مانده و ...

این ماجرا ها اعصابم را خورد می کنه. گاهی که به سردبیر گله می کنم و قصد استعفا دارم, به من می گوید: اگر تو بروی کی از این حرفها دلش به درد می آید و کمک می کنه. هر کس دیگه ای باشه ممکنه از این مطالب و آدرس فرستنده هایش سو استفاده می کنه.

نمی دانم ولی فکر کنم خیلی بیراه نمی گوید...

چشمک

golden-papers — Fri, 22 Sep 2006 07:50:18 GMT

آهای ملت من خوبم. شما خوبین. ممنون که جواب نمی دین. اگر می خوای بخونیش باید مطلب را کپی و پیس کنی و فونتش را عوض کنی.

؟

golden-papers — Sun, 17 Sep 2006 16:04:23 GMT

سلام.

خجالت.

من....

برمیگردم.

یا حق.

سرگذشت ... من

golden-papers — Mon, 10 Jul 2006 20:16:19 GMT

سلام

حالتون چطوره؟ امیدوارم که سر حال و شاد باشید. گله نکنید که... اصلا تو چرا اینقدر خودت را تحویل می گیری؟ کی گله کرد که نیستی؟ ببخشید ! حق با شماست.

یک خبر داغ: نگاه منتظر دوباره نگاهش را منتظر ساخت تا بروی و اندیشه هایش را ورق بزنی. همان آدرس قبلی. اساس کشی نداشته.!

یک بی خبری: تکلیف من هنوز معلوم نیست. چرا؟ الان توضیح می دهم.

اصلا بگذارید به حرف سردبیر گوش کنم و ماجرا را توضیح بدهم.

یاد آوریش هم ...

آشنایی ما از اتوبوس شروع شد. خیلی غمگین و ناراحت بود. همیشه. به دیدنش عادت کرده بودم. شاید بی رحمی باشه اما به همان اندازه که وقتی سوار اتوبوس می شدم, انتظار دیدن صندلی اتوبوس را داشتم, انتظار دیدن او را هم داشتم. خیلی وقتها ترسیده به نظر می رسید و خیلی وقتها هم با چشمهای ورم کرده می آمد. گاهی هم سرش را به شیشه اتوبوس می گذاشت و بی صدا اشک می ریخت. برایم مهم نبود چرا؟! فقط به دیدنش عادت کرده بودم. تا اینکه یک روز دیر رسیدم و مجبور شدم بایستم. راننده اتوبوس بلیط ها را جمع کرد و رفت جلو که راه بیفته. دلم یک جوری بود. چی و چرایش را خودم هم نمی دانستم. تا در را بست و راه افتاد دیدمش که با یک عالمه وسیله می دوید تا رسید به اتوبوس. دهان باز کرد تا حرفی بزنه اما نزد. می دانستم که می خواهد سوار بشه و از راننده خواستم که در را باز کنه. راننده ایستاد و در را باز کرد. سریع سوار شد و گفت: متشکرم. دفعه اولی بود که با هم حرف می زدیم. گفتم: خواهش می کنم و از آنجایی که اعتقاداتم اجازه نمی دهد که به ناموس مردم زل بزنم, رویم را به سمت پنجره کردم و ...

بقیه اش را دفع بعد برایتون می گویم. راستی من تمام این خاطراتم را به یک نویسنده دادم و اون داره اصلاحش می کنه. به زودی به نام همان نویسنده البته به خواهش من چاپ می شود. نویسنده خوبی است. هر وقت که کارش تمام شد اسمش را می گویم. به اضافه اسمی که برای کتابش انتخاب کرده. خوب اگر خواستید باز هم راجع به این موضوع حرف بزنم, کافیه فقط به من بگوئید : خوب , بعدش...

دست حق یارتان

سلام رفقا

golden-papers — Thu, 01 Jun 2006 11:38:41 GMT

سلام رفقا.

حالتون چطوره؟ خوبید؟ امیدوارم که حالتون خوب باشه و همیشه سر حال باشید. دیشب کف ایوان خانه دراز کشیدم و هیچ اهمیتی هم به خاکی شدن سر و کله ام ندادم. دوربینم را گرفتم دستم و از ماه عکس گرفتم. ٢١٤ عکس از لحظاتی که ماه پشت ابر بود و بعد می آمد بیرون. بعد نشستم و به عکسها نگاه کردم. با دقت نگاهشون کردم. اول به عکسها خندیدم ولی بعد گریه کردم. آنقدر گریه کردم که همانجا کف ایوان خانه تاریک و تنهایم خیس شد. بعد با خیسی اشکهایم بازی کردم. دلم بد جوری گرفته بود. حتی ماه هم از من فرار می کرد و پشت ابر ها مخفی می شد. حتی ... حتی توی وبلاگ هم همه از من فرار می کنند. هیچکس حرفی برای گفتن نداره جز اینکه: وبلاگ خوبی داری, به روز کردم . بیا سر بزن. اینجا .... . از آشنایی با تو خوشحال شدم. به من هم سر بزن. چرا مدتیه سر نمی زنی؟. و ...

همین. نهایت حرف دیگران با من در این حده. چند وقته دیگه خواهرم هم نمی آید سر بزنه. بچه کوچکش خیلی گرفتارش کرده. شوهرش مرد خوبیه ولی انگار لیلا را فقط برای خودش می خواهد. اصلا به تنهایی من فکر نمی کنه. نمی دانم داره چه اتفاقی می افته ولی این را خوب می دانم که من هم دارم می شوم یکی از آن مرده هایی که …. من...خیلی تنها شدم. خیلی. باور کنید تنها کسی که به من اهمیت می دهد , خداست. و همین هم برای من کافیه. دنبال یک آدم نمی گردم که من را از تنهایی در بیاورد. نه. نمی دانم چرا هر بار که کاغذ نامه ام را باز می کنم, اولین اسمی که توی ذهنم می آید تا برایش نامه بنویسم, خداست.

***************************************

مدتیه که دارم راجع به موضعات مختلفی تحقیق می کنم. البته نه تحقیق به آن معنا. مثلا یکی از موضاعاتی که راجع بهشون تحقیق می کنم, گل لاله است. راستی می توانید کمکم کنید. چند تا سوال دارم که اگر دوست داشتید جوابم را بدهید. نظرتون راجع به گل لاله چیه؟ به نظرتون گل لاله بو داره؟ اگر به نظرتون داره , آیا از بویش لذت می برید؟ گل لاله شما را به یاد چه کسی یا چیزی می اندازه؟ ( اگر نخواستید به این یکی جواب بدهید, به جای جوابش برایم سه تا نقطه بگذارید. مثل " ... " ) گل لاله را با کدام رنگ بیشتر دوست دارید؟ اگر اسمتون لاله بود, اسمتون را چه رنگی میدیدید؟ حالا که اسمتون لاله نیست لاله را چه رنگی می بینید؟ اگر یک روز عزیز ترین آدمی که دارید, یک شاخه گل لاله را بهتون هدیه بده, چه احساسی دارید؟ و اگر همان یک شاخه گل را کسی که ازش متنفرید بهتون هدیه بده , چه احساسی خواهید داشت؟ و اگر من آن شاخه های گل لاله را بهتون هدیه کنم, چه فکری می کنید؟

اگر ناراحتتون می کنم با حرفهای صد تا یک غازم, یک آف بزنید و بگویید: لطفا تمامش کن. اما قبل از هر چیزی می خواهم بگویم که من به زن یا مرد بودن شما کاری ندارم. برای شما هم قصد مزاحمت ندارم. من جوان مذهبی هستم.

پر حرفی کردم, نه؟ برای اینکه به این حرفهای احمقانه ام پایان بدهم, یک متن کوچولو برایتون می نویسم تا گل لبخند تفکر روی لبهایتون بشینه. امیدوارم که بشینه.

*********************************************************

كاندیدای شعر سال٢٠٠٥ اثر یك پسر سیاه پوست :

وقتی به دنیا آمدم سیاه بودم

وقتی بزرگتر شدم بازهم سیاه بودم

وقتی جلو آفتاب میرم همچنان سیاهم

وقتی میترسم هم سیاهم وقتی سردمه سیاهم

وقتی مریضم باز هم سیاهم

وقتی هم كه بمیرم باز سیاه خواهم بود

تو ای دوست سفیدمن

وقتی به دنیا آمدی صورتی بودی

وقتی بزرگتر شدی سفید شدی

وقتی جلو آفتاب میروی قرمز میشوی

وقتی میترسی زرد میشوی

وقتی مریضی سبز میشوی

وقتی هم كه بمیری خاكستری میشوی

و ....

تو به من میگویی رنگین پوست؟

*****************************************************************

راستی, تو هم یک مرده ای؟ یا یک مرده که از زنده ها زنده تری؟

به امید روزی که قلبها سالم و پر از نیرو باشند.

یک خبر خوب

golden-papers — Thu, 25 May 2006 14:04:18 GMT

یک خبر خوب

ناصر هم به جمعمان اضافه شد. برق شادی را می شد توی چشمهای سردبیر دید. خیلی خوشحالم . خیلی.

خدایا شکرت. شکرت.

نظرت چیه؟

golden-papers — Fri, 12 May 2006 06:11:58 GMT

... از من یک تصویر کشید. لابه لای صفحات دفتر سبزم. خیلی شبیه من شده. به خاطر کشیدنش از من عذر خواهی کرد ولی من بهش گفتم این یک شاهکاره. نظر شما چیه؟